Eski radyoyu antikacıdan almıştım.
Ahşap gövdesi çatlamıştı ama çalışıyordu. Adam, “Bazen kendi kendine açılır,” demişti. Şaka yaptığını sanmıştım.
İlk gece hiçbir şey olmadı.
İkinci gece saat 01:11’de hafif bir cızırtı duyuldu.
Yatak odasından salona koştum.
Radyo açıktı.
Kadranda frekans yazmıyordu.
Sadece düz bir çizgi vardı.
Hoparlörden tek bir cümle geldi:
“Dinliyorsun.”
Sonra kapandı.
Fişini çektim.
Emin olmak için prizden tamamen ayırdım.
Ertesi gece 01:11.
Cızırtı.
Radyo yine açıktı.
Fiş prizde değildi.
Bu kez ses daha netti.
“Biraz daha yakla.”
Yavaşça yaklaştım.
Hoparlörün içinden nefes sesi geliyordu.
Canlı.
Ritmik.
Ertesi gün antikacıya gittim.
“Bu radyo daha önce kime aitti?” dedim.
Adam sustu.
“Bir adam kayboldu,” dedi.
“Radyo sürekli yayındaydı.”
“Ne yayını?”
Adam gözlerini kaçırdı.
“Geri dönüş.”
O gece radyo 01:11’den önce açıldı.
01:10’da.
Cızırtı yerine net bir ses vardı.
Benim sesim.
“Beni duyuyor musun?”
Donup kaldım.
“Bu mümkün değil,” dedim.
Radyo cevap verdi.
“Dinliyorsun.”
Sonra başka bir ses geldi.
Yine benim sesim.
Ama daha boğuk.
“Çıkamıyorum.”
Telefonumun saatine baktım.
01:10.
Duvar saatine baktım.
01:11.
Radyo konuşmaya devam etti.
“Frekansı çevir.”
Kadranı çevirdim.
Frekans çizgisi kaydı.
Ve hoparlörden bir oda sesi geldi.
Salonum.
Adımlar.
Benim adımlarım.
Radyo salonu yayınlıyordu.
Ama ses bir dakika geriden geliyordu.
01:11.
Radyo aniden sessizleşti.
Sonra tek bir cümle:
“Yer değiştir.”
Salon ışıkları titredi.
Gözlerimi kapatıp açtım.
Radyo kapalıydı.
Ama fiş prize takılıydı.
Takmadığımı hatırlıyordum.
Ertesi sabah radyoyu çöpe attım.
Akşam eve döndüğümde salon masasının üzerindeydi.
Fişi prize takılı.
Açıktı.
Saat 01:11’i gösteriyordu.
Hoparlörden tek bir fısıltı geldi:
“Şimdi sen yayınsın.”
O günden beri 01:11’de konuşmamaya çalışıyorum.
Çünkü o saatte söylediğim her şey…
Ertesi gece radyodan geri geliyor.
Bir dakika sonra.