Yeni taşındığım apartman sessizdi.
Fazla sessiz.
Yedi katlı eski bir binaydı. Asansör yoktu. Koridorlar dar, duvar boyaları solgundu. Kapıların üzerinde metal numaralar vardı. Ben 7. katta, 6 numaralı daireye taşındım.
Apartman 7. Kat 6 Daire.
Bu isim bile tuhaf gelmişti.
İlk gece her şey normaldi. Eşyaları yerleştirirken alt kattan hafif bir televizyon sesi geliyordu. İnsan sesi duymak iyi hissettirmişti.
Ama ikinci gece ses kesildi.
Tamamen.
Sadece benim evim değil, bütün bina sessizdi.
Üçüncü gün merdivenleri çıkarken bir şey fark ettim.
- katta da 6 numaralı daire vardı.
Durup kapıya baktım.
Kapının üzerinde net bir şekilde “6” yazıyordu.
O an kafam karıştı. Benim dairem 7. kat 6 numaraydı. Ama bu 6. kat 6 numaraydı.
Yukarı çıktım.
Kendi kapıma baktım.
Orada da “6” yazıyordu.
Mantıklıydı aslında. Her katta 6 daire vardı. Numara kat içinde geçerliydi.
Ama içimde tuhaf bir huzursuzluk oluştu.
Sanki iki daire arasında bir bağ vardı.
O gece kapım çalındı.
Saat 22:47.
Kapıya yaklaştım. Kapı deliğinden baktım.
Kimse yoktu.
Koridor boştu.
Kapıyı açmadım.
Beş dakika sonra tekrar çaldı.
Bu kez daha yavaş.
Tak… tak… tak…
Kapı deliğinden tekrar baktım.
Yine kimse yoktu.
Ama bu kez bir şey farklıydı.
Koridor ışığı yanıp sönüyordu.
Ve yerde, kapımın önünde bir gölge vardı.
İnsan gölgesi gibi.
Ama koridorda kimse yoktu.
Ertesi gün 6. kattaki 6 numaralı daireyi kontrol etmeye karar verdim.
Merdivenleri indim. Kapının önünde durdum.
Kapı kapalıydı. Numara silik görünüyordu. Sanki yıllardır kimse dokunmamış gibiydi.
Zile bastım.
Ses gelmedi.
Kapıyı tıklattım.
Boşluk sesi yankılandı.
Yan komşuya sordum.
“6 numara?” dedim.
Adam yüzüme boş boş baktı.
“Bu katta 5 daire var,” dedi.
“6 yok.”
Merdivenlere baktım.
Kapının üzerinde hâlâ “6” yazıyordu.
O gece tekrar kapım çalındı.
Ama bu kez ses içeriden geldi.
Koridordan değil.
Salonun içinden.
Yavaşça döndüm.
Kapı kapalıydı.
Pencereler kapalıydı.
Ama salonun kapısı aralıktı.
Tak… tak… tak…
Ses salondan geliyordu.
Kalbim hızlandı.
Kapıya yaklaştım.
Salona baktım.
Boştu.
Ama ses devam ediyordu.
Bu kez duvardan.
Salondaki duvarın içinden.
Tak… tak… tak…
Yavaşça duvara yaklaştım.
Elimi dayadım.
Soğuktu.
Ve duvarın arkasında bir boşluk vardı.
Sanki diğer tarafta bir oda.
Bir daire.
Bir 6 numara daha.
Ertesi gün apartman planını istedim.
Yönetici şaşırdı.
“Her katta 5 daire var,” dedi.
“Toplam 35.”
“Peki 7. kat 6 numara?” dedim.
Adam kaşlarını çattı.
“7. katta 5 numara son.”
“6 yok.”
Elimde anahtar vardı.
Kapının üzerinde 6 yazıyordu.
Eve döndüm.
Kapıma baktım.
Numara silinmişti.
Yerinde sadece çizik izleri vardı.
O gece aynada kendime baktım.
Arkamdaki duvara.
Bir anlığına, duvarın hafifçe dalgalandığını gördüm.
Ve duvarın arkasında bir koridor silueti belirdi.
Kapılar vardı.
Hepsinde 6 yazıyordu.
Hepsi benim dairemdi.
Hepsi aynıydı.
Ve içlerinden biri yavaşça çaldı.
Tak… tak… tak…
Bu kez ses dışarıdan değil.
Duvarın içinden değil.
Benim arkamdan geliyordu.
Ertesi sabah apartmanda adımın kayıtlı olmadığını öğrendim.
Kiracı listesinde 7. kat 6 numara yoktu.
Çünkü o daire hiç olmamıştı.
Apartman 7 Daire 6 diye bir yer yoktu.
Sadece 7 kat ve her katta 5 daire vardı.
Geriye kalan bir daire ise…
Duvarın içindeydi.
Ve ben, yanlış kapıyı açmıştım.