Yeni taşındığım evde iki kapı vardı.
Biri yatak odasına, diğeri banyoya açılıyordu.
Salon küçük ama düzenliydi. Kapılar yan yana duruyordu. İlk gün her şeyi kontrol ettim. Duvarları, prizleri, dolapları.
İki kapı vardı.
Bundan emindim.
İkinci gece su içmek için kalktım.
Salon karanlıktı.
Ama kapıların olduğu duvarda bir gölge fazlaydı.
Yaklaştım.
Üç kapı vardı.
Ortadaki daha koyuydu.
Diğerlerinden biraz daha dar.
Elimi uzattım.
Yoktu.
Duvara dokundum.
Düzdü.
Gözlerimi ovuşturdum.
Tekrar baktım.
İki kapı.
“Uykuluyum,” dedim.
Ertesi sabah duvara dikkatlice baktım.
Boyada hafif bir ton farkı vardı.
Sanki bir zamanlar orada bir şey durmuş ama sonra kapatılmış gibi.
Ama kapı boyutunda değil.
Bir insan boyutunda.
Üçüncü gece alarm kurdum.
03:03.
Uyanıp salona baktım.
Üç kapı vardı.
Bu kez net.
Ortadaki hafif aralıktı.
İçeriden karanlık görünüyordu.
Nefesim hızlandı.
Yatak odasının kapısını kontrol ettim.
Yerindeydi.
Banyonunki de.
Ortadaki kapı ise duvarda duruyordu.
Sanki hep oradaymış gibi.
Yaklaştım.
Kapı kolu yoktu.
Ama hafifçe itince aralandı.
İçerisi karanlıktı.
Elimi uzattım.
Boşluk vardı.
Derin.
Işık yoktu.
Telefonumun fenerini açtım.
Işık içeri girdi.
Bir oda değildi.
Koridor gibi uzanıyordu.
Ve koridorun sonunda bir kapı daha vardı.
Telefonum titredi.
Bilinmeyen numara.
Mesaj:
“Gir.”
Ekranı kapattım.
Geri çekildim.
Kapı yavaşça kendi kendine kapandı.
Duvar yine düzdü.
İki kapı vardı.
Ertesi gün komşuya sordum.
“Bu dairede tadilat oldu mu?” dedim.
Kadın başını salladı.
“Hayır. Ama önceki kiracı sürekli duvarı boyardı.”
“Neden?”
“Kapıyı kapatmak için.”
“Ne kapısı?”
Kadın yüzüme baktı.
“Ortadaki.”
O gece 03:03’te kapı çalmadı.
Ama duvarda hafif bir çatlak oluştu.
Çatlak kapı şeklindeydi.
Yavaşça genişledi.
Ve ortasında ince bir aralık belirdi.
Bu kez içeri bakmadım.
Ama içeriden bir fısıltı geldi.
“Geç kaldın.”
Duvarın içinden bir el çıktı.
Duvara değil.
Salona.
Ve yere bastı.
Işıkları açtım.
Duvar düzgündü.
İki kapı vardı.
Ama salondaki parke üzerinde üçüncü bir kapının izi vardı.
Sanki her gece biri giriyor.
Ve sabah duvarı tekrar kapatıyor.
Şimdi her gece 03:03’te uyanıyorum.
Kapılara bakıyorum.
İki kapı var.
Ama gölgeler üç.
Ve ben hâlâ hangisinin gerçek olduğunu bilmiyorum.